Best New Music
//
Μπορεί να τον νιώθω φίλο μου αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Αυτό το άλμπουμ είναι από τα καλύτερα πράγματα που άκουσα τελευταία και όχι μόνο ως ελληνική παραγωγή. γενικότερα. με τον πιο γαμάτο ίσως τίτλο έβερ. missing two trains on purpose. ακόμα κι ο τίτλος δηλαδή από μόνος του μου προκαλεί αυτό που χρειάζομαι για να αγαπήσω κάτι υλικό και άυλο ταυτόχρονα όπως ένα άλμπουμ μουσικής. δηλαδή οικειότητα ή μάλλον απροσδιόριστα οικεία γαματοσύνη. φαντάζομαι ότι τα εκατοντάδες ερεθίσματα που δέχομαι καθημερινά μεταφράζονται σε μια εσωτερική κλίμακα στο νευρικό μου σύστημα ανακατεμένα με εμπειρίες συναισθήματα μνήμη απώλειες και κάποια από αυτά ταγκάρονται ως 'γαματοσύνη'. κάποιες φορές η διαδικασία αυτή χρειάζεται χρόνια κάποιες φορές μερικά νανοσεκόντ. ψαρωτικό όταν συμβαίνει το δεύτερο. πιο ψαρωτικό ίσως όταν συνειδητοποιείς κάποτε ότι συνέβη το πρώτο. με τη μουσική του Pan Pan ποντάρω και στα δύο.μπορεί να ακούγονται υπερβολικά όλα αυτά επειδή τον θαυμάζω αληθινά και ως άνθρωπο. ίσως και να είναι δεν ξέρω. απλά σκέφτομαι ότι αν ένα ήσυχο φθινοπωρινό και όμορφα ρουτινιάρικο απόγευμα πίναμε καφέ με τον άνθρωπο που αγαπάω και χαζεύαμε σε ξένα μουσικά μπλογκς και όντως πετυχάιναμε αυτό το άλμπουμ μετά από λίγα λεπτά ακρόασης θα κοιτιόμασταν αυτόματα :
-ωπ γαμάτο αυτό.
-τι είναι;
*η συσκευασία μάλλον γαμάει άσχημα;
