//
10.10.99 ~ η μέρα που δε θα ξεχάσω ποτέ. η μέρα που θα θυμάμαι πάντα {το ίδιο με πριν - πλεονασμός - έτσι μάλλον γράφουν στα καθημερινά σήριαλ - ένιγουει} Κυριακή θυμάμαι ήταν {ντράμα} η μέρα που γέρασα τη Μάνα μου μέσα σε λίγες ώρες. η μέρα που κουνήθηκε λίγα εκατοστά ο άξονας της γης μέσα μου. άλλαξε στιγμιαία το μάτριξ. κόλλησε για λίγο ο σέρβερ της ασημαντότητας μου. κλπ. τα γνωστά. δε σου χαρίζονται έτσι εύκολα ευκαιρίες. εκτός κι αν ξεκολλήσεις λίγο τα μάτια σου από το ανύπαρκτο τα πάρεις τα κολλήσεις κάπου αλλού στο σώμα σου και βγεις περίπατο γυμνός στο αληθινό και αιώνιο {σαφής κατανοητός λαικός}. αυτά πάνω κάτω αρκεί που καταλαβαινόμαστε εγώ κι εγώ για πάντα μαζί δικός σας τριάντα χρόνια επιτυχίες η συλλογή των ονείρων σας μη μου ξαναφύγεις πια one & one κάτι τέτοιο ξέρω γω. τελεία. σε λίγες μέρες θα ξεκινήσει κι επίσημα - στην ουσία έχει ήδη ξεκινήσει αλλά εντάξει ποτέ δεν κατάφερα να οργανώσω μια πρεμιέρα γενικά τώρα που το σκέφτομαι όλο πρεμιέρες και φινάλε κουράστηκα όπωςκαιναχει - η προσπάθεια παύλα διέξοδος παύλα καταφύγιο παύλα εγώκιοάνθρωπόςμουμαζί μια λέξη που φέρει το όνομα Frank Moth. προσεχώς ποστ.
++
χωρίς ντροπή. αν το άκουγε ο 14χρονος εαυτός μου θα το αγαπούσε δίχως αύριο. Faded
+
αν έβλεπε αυτό το δίλεπτο ο 14χρονος εαυτός μου θα ερωτευόταν πάλι τα μεσημεριανά ταβάνια και τους τοίχους και τα αρώματα των βιβλίων. ρεβανς
0
αν πρέπει να μου αφιερώσω ένα κομμάτι λόγω της ημέρας ας είναι αυτό το ημιαληθινόημιανύπαρκτο ανεπιβεβαίωτο μετέωροαθάνατο μοναχικοβραδυνόςπερίπατος έπος
~
