sunday.

// μετά από 3 χρονιές. και πάνω από 300 εκπομπές. έχω χάσει πολλές δεν ξέρω δηλαδή πόσες και πού. Βέροια.Θεσσαλονίκη.Αθήνα. πολλοί άνθρωποι. πολλοί φίλοι.πολλές στιγμές. φέτος πιο διακριτικά θα υπάρχω εκεί. δεν ξέρω γιατί το συνεχίζω. φαντάζομαι είναι τα κομμάτια που θέλω να ξεφορτώνομαι από πάνω μου και μέσα μου και να ξέρω ότι υπάρχει κάποιος / κάποιοι που θα τα δουν με οικειότητα ως δικά τους θα βγάλει τα αντίστοιχα δικά τους προς τα έξω κι όλα αυτά μαζί θα γυρνάνε στον κόσμο ανάμεσα μας μέσα μας στο αόρατο χωροχρονικό διάστημα κάπου για λίγο μετά πουθενά αιώνια κάτι δεν ξέρω. άλλο ένα μέσο επιβεβαίωσης ότι υπάρχεις. ένα αλισβερίσι εντυπώσεων και επαναπροσδιορισμών. μαλακίες λέω. εκμετάλλευση στιγμών είναι. ίσως και απόσυρσή τους. αλλά ντρέπομαι να το πω.

/poplie

/season 4. new beginnings.


ps. οφείλω ένα μεγάλο και ταπεινό ευχαριστώ σε Paranoise radio κ Βleep radio [και στους ανθρώπους τους που εκτιμώ αφάνταστα] για το ενδιαφέρον τους. μεγάλη μου τιμή. αλήθεια.

17.193 [Kontigo]

Kontigo - The Essence



//αυτα τα δυο κομματια του Kontigo ηταν η αιχμηρη σε επιπεδο ασημαντοτητας και γελοιοτητας αφορμη μολις τωρα για να δω καθαρα το παιδαριωδες συμπαντικα ορθο ''δεν ειμαι μονος γιατι οχι αλλωστε'' μιας γεννεσης αξοδευτης οσο ενα ανοθευτο απο λογικη χαρισμα σε παιδι που καπνισε ολα του τα ονειρα πριν καν δημιουργησει πνευμονες. κι αν δε με πιστευεις λυσε το κρεβατι σου και αν οι βιδες ειναι μονος αριθμος ξαναμετρα και αν βγουν παλι μονος αριθμος σβησε την αναμνηση μου απο τη θαμπαδα του καθρεφτη σου. αν παλι βγει ζυγος αριθμος απομνημονευσε μεχρι προσγειωσης στο αυτονοητο και αξιωματικο οπως καναμε το πατερημω μικροι τη φραση 'μου ανηκει η αναμνηση σου οπως και να χει'. δε θυμαμαι τι ακριβως ηθελα να σου γραψω στο μηνυμα οποτε συγχωρεσε τη λακωνικοτητα της γνησιας αληθειας του που επιτηδευμενα παραλειπω να πιστεψω. και αυτο το παραδοξο του 'μακρια απο μενα' επισης. μεχρι και σημερα

Kontigo - The Final Touch