τι να πεις τωρα για αυτον τι να πεις τωρα για αυτην τι να πεις τωρα για ολους εκεινους τους αλλους των αλλων φοραμε τα παπουτσια τους και γυρναμε ξυπολητοι σε βροχη απο επιθυμιες τους βιαστικοι. να προλαβαινουμε στεγνες ακομα απατητες τις γωνιες κατω απο τα μπαλκονια της αλαζονιας τους. τραβωντας ο ενας τον γιακα του αλλου να μπει στο στομα μας αμασητος σα να γνωριζαμε απο χθες το σημερινο μενου της ψαρωτικης υπερβολης τους. και γραφουμε με βρεγμενα στυλο σημειωματα λαχανιασμενοι μη ξεχασουμε τι θελουμε να ζησουμε. μαζι με αλαφροισκιωτα κοκκινα στρογγυλα σημαδια που κρεμασαν τα παιδια μας στον ουρανο του δωματιου τους. γλυκα τους καταριουνται στο ονομα μας. κοκκινα και γαλαζια ξεθωριασμενα του κρεμασε κερασοδεντρα στην αγουροπρωινη γυαλαδα που κανει η γωνια των ματιων του. απο την εξω πλευρα. τι να πεις τωρα. δεν υπαρχει πιο φοβερη φοβια απο την παρθενια των λεξεων που μαθαν να ζωγραφιζουν τα πρωινα της. εκει καπου που τελειωνει η ομορφια των γραπτων τους ξεκιναει ο χειροτερος εφιαλτης της ζωντανης χαρουμενης για παντα ζωης τους.
οι οριτζιναλ εικονες: 1 2
